Als aanraken reizen wordt

In het oeuvre van Bartholomeus DC staat het speelse naast het ambachtelijke, het experiment naast de volharding, de ontdekking naast de reis. In zijn sculpturen, tekeningen, keramische objecten en installaties zoekt de kunstenaar gestaag naar de relatie tussen de wereld en zichzelf. Zijn innerlijke wereld als spiegel naar de toeschouwer, waarin de drang om te creëren groot is.

Zijn werk kan worden gezien als een constante beweging, waarbij het proces primeert in zowel de kleinste handelingen als in de manier waarop zijn werken groeien en ontwikkelen in de tijd. Een continue stroom van ideeën, mijmeringen en dagdromen vormt zijn grootste bron van inspiratie en beïnvloedt de dynamische energie die zo eigen is aan de kunstenaar en zijn werk.

Geboren in een kunstenaarsfamilie – ook zijn vader en zus zijn kunstenaar – heeft Bartholomeus DC in het begin van zijn carrière zich vooral toegelegd op klassieke beeldhouwkunst: portretten en figuren in klei en gips. De laatste jaren echter neemt hij meer en meer afstand van de mimese, op zoek naar vrijheid. Zo hoeft zijn werk niet meer perfect het waarneembare na te bootsen; de herkenning mag er zijn maar het moet niet. Zijn sculpturen worden een zintuigelijke interpretatie van de werkelijkheid zoals hij die ervaart.

Het liefst laat Bartholomeus DC zijn vingers een weg zoeken in de klei, laat hij zich leiden door zijn gevoel om in contact te komen met wat hij zelf zijn duistere kant noemt. Het doorwroeten van het materiaal stilt zijn honger naar aanraking en zet tegelijk zijn donkere gedachten om naar iets verleidelijk en aaibaar, waarna hij ze kan loslaten.

Ook bij het werken in hout of steen is het belangrijk voor Bartholomeus DC om in contact te zijn met het materiaal. In zijn abstracte organische sculpturen die aanleunen bij de beeldtaal van kunstenaars als Barbara Hepworth en Henry Moore, ontleedt hij de pure vorm in al zijn eenvoud. Nerven en barsten roepen voor hem een mysterie op die hij met gereedschap obsessief te lijf gaat in de zoektocht naar de essentie van het materiaal en de vorm. Hij werkt net zo lang tot het moment waarop hij voelt dat het kunstwerk net dat uitdraagt wat hij in gedachten had. De kunstenaar noemt dit het punt waarop de aanrakingskracht het grootst is.

Hij heeft veel begrip voor mensen die zeggen zijn werk voortdurend te willen betasten, de diepere interpretatie is volgens hem een hoogstpersoonlijke invulling. Het liefst geeft hij dan ook geen verdere uitleg bij zijn werk.

Naast het tactiele staat ook het experiment centraal in al het werk van Bartholomeus DC.

Zijn grafische tekeningen ontstaan intuïtief, gedreven door muziek en beweging, vaak op oud behangpapier. Het is de kracht van de actie in combinatie met de gebruikssporen op de drager die de tekeningen een extra dimensie verleent.

In de presentatie tast hij nieuwe manieren af om te tonen; de werken liggen, staan of hangen, zijn statisch of bewegen zich in de ruimte. En ook keramische technieken worden door de kunstenaar gebruikt om telkens onbekende wegen in te slaan. De gekende paden zijn voor hem vaak niet interessant genoeg.

Bartholomeus DC laat toeval een grote rol spelen, zo ook in zijn installaties. In zijn atelier staan zijn werken zij aan zij met curiosa, allerhande vondsten van rommelmarkten of gekregen van vrienden van de kunstenaar. Deze objecten schikt en herschikt hij, op zoek naar de juiste compositie, naar de grootste zeggingskracht.

Serendipiteit, ofwel het gelukkige toeval, is de gave waarmee Bartholomeus DC speelt, waarin zijn focus onbewust bewust is. De resultaten zijn, net als in zijn hele oeuvre, zowel verrassend als authentiek.

© Carmen van Geffen